Straatfotografie en natuurfoto’s

Ik heb fotograferen altijd een aangename bezigheid gevonden. Het zal iets genetisch zijn. Het was lang de voornaamste liefhebberij van mijn vader en ook mijn broer gaat graag met de camera naar buiten.

Lens om zeep

Het duurde even voor ik fotografie een kans gaf. Ik rommelde in mijn jeugd wat met geleende pocketcamera’s en had een blauwe maandag een Polaroid, maar veel om het lijf had het niet. Pas eind jaren negentig gunde ik mezelf een eigen toestel dat huis-, tuin- en keukengebruik oversteeg. Dat was nog analoog. Kort voor de geboorte van mijn dochter schakelde ik over op een digitaal apparaat. Een eenvoudig compact model dat precies op tijd kwam, want ouders hebben de neiging elke beweging van een pasgeborene vast te leggen. Diezelfde pasgeborene zou naderhand met haar kleine handjes de lens om zeep helpen.

Er volgde nog een compact model en tussendoor werd er ook geschoten met smartphones. Hoewel veel fotografen – niet zelden door techniek geobsedeerde gear freaks – neerkijken op goedkope toestellen en gsm’s, schaam ik me er niet voor daarmee plaatjes te hebben geschoten. Het was Beethoven die negen symfonie├źn schreef, niet zijn piano.

Apparatuur van behoorlijke kwaliteit geeft je wel meer mogelijkheden en kan het plezier vergroten. Dat merkte ik toen ik de camera van mijn vader erfde. Het was een oud digitaal toestel met, naar hedendaagse normen, nogal wat beperkingen, maar de scherpte en kleurkwaliteit waren wel uit de kunst. Dat bewoog me ertoe eindelijk eens te investeren in een degelijke state-of-the-art systeemcamera.

Straatfotografie

Hokjesfanaten zullen mijn foto’s classificeren als straat- of natuurfotografie. Ik kijk om me heen en leg mensen, gebouwen, situaties, plantjes en boompjes vast die me opvallen. Straatfotografie lijkt soms op fotojournalistiek. Het geeft een tijdsbeeld, maar is persoonlijker getint en ontbeert meestal nieuwswaarde. De meeste foto’s schiet ik tegenwoordig in zwart-wit, al zijn er nog geregeld situaties waarin kleur me kan verleiden.

Omdat foto’s bedoeld zijn om bekeken te worden, zet ik er geregeld op Instagram. Daar heb ik twee accounts, een met zwartwit- en een met kleurenfoto’s. Een selectie is hierboven te zien. Wie ook op Instagram zit, moet mij natuurlijk volgen. Dat spreekt vanzelf.