Wat mij treurig stemt

Wat mij treurig stemt, zijn lieden wier leven dermate vastloopt dat een bomgordel en de gerafelde YouTube-versie van Koran voor Dummies de oversteek naar het hiernamaals tot aanlokkelijk alternatief verheffen. Wat mij treurig stemt, is een land dat mensen decennia lang onderdak biedt zonder ze de weg te wijzen zodra ze vanonder dat dak komen.

Wat mij treurig stemt, zijn de media die een platform geven aan burgemeesters van Antwerpen, staatssecretarissen van migratie en andere nationalistische kwaakdozen die ongeremd ranzigheden met drogredenen mogen verdedigen zonder ooit van racisme of populisme te worden beticht. Wat mij treurig stemt, zijn journalisten die een Dewinter wel een Dewinter noemen maar een De Wever niet.

Wat mij treurig stemt, zijn psychiatrische patiƫnten die zich nog slechts uit de slag kunnen trekken door met messen, bijlen en vrachtwagens bloedbaden aan te richten op plaatsen waar veel volk samenkomt. Wat mij treurig stemt, is dat de bekwame, welwillende en warmhartige mensen in de zorg schijnbaar niet meer de middelen krijgen om dit soort excessen te voorkomen.

Wat mij treurig stemt, zijn de dwazen die in alles de schuld of een complot van links zien en de even grote dwazen die alles in de gladgeboende schoentjes van rechts schuiven. Wat mij treurig stemt, is een debat dat met hele en halve leugens de polarisatie aanwakkert zonder in het midden naar een menswaardig antwoord te zoeken.

Wat mij treurig stemt, is het zedige zwijgen van intellectuelen en kunstenaars die in een andere tijd de barricades zouden bestormen maar nu een lachebekje laten zien in de zoveelste onnozele televisiequiz. Wat mij treurig stemt, is een cultuur waarin het geweten wordt uitgedrukt in jaarcijfers en entertainmentwaarde.

Wat mij treurig stemt, is dat niemand zijn kinderen nog helder krijgt uitgelegd waarom er gebeurt wat er gebeurt. Wat mij treurig stemt, is dat ik het ook niet meer weet.