Press "Enter" to skip to content

De Slachter van Bergen laat nog altijd niet onberoerd

Het opruimen van de resten van een zelfmoordterrorist is ongetwijfeld een smerig karwei. Maar waarschijnlijk is het minstens zo luguber, zo niet erger, als je op een vrolijke lenteochtend een paar vuilniszakken tegenkomt met stinkende, doch keurig versneden lichaamsdelen van onbekende herkomst. Geef toe: een zelfmoordterrorist doet na gedane zaken niemand meer kwaad, maar van een seriemoordenaar weet je nooit wanneer hij weer opnieuw in stukken gehakte lijken begint rond te strooien. België heeft zo’n bloeddorstig figuur. Of moet we zeggen: had zo’n figuur?

De Slachter van Bergen wordt deze moordenaar genoemd. In maart en april 1997 dumpte hij (of zij?) op vijf verschillende plaatsen vuilniszakken met stoffelijke resten. Dat gebeurde telkens in de omgeving van de Belgische stad Mons (Bergen is de Vlaamse naam). Uiteindelijk werden nog enkele andere vondsten aan de vuilniszakdumpingen gekoppeld. Na wat onaangenaam puzzelwerk constateerden de onderzoekers dat de resten afkomstig waren van vijf vrouwen tussen 21 en 46 jaar oud. De politie stond voor een raadsel en staat dat nog, want de moordenaar is nooit gevat.

De slachtoffers hadden met elkaar gemeen dat ze rondhingen in de stationswijk van Mons, die zoals andere stationswijken veel verlopen figuren aantrekt. Het waren allemaal vrouwen met een verkreukeld verleden die in hun omgeving nauwelijks werden gemist. Psychische problemen, op de klippen gelopen relaties, drank, drugs… Het hele gamma aan sociale ellende was al aan ze voorbijgetrokken toen ze kennismaakten met de beul die hen uiteindelijk van het leven zou beroven.

Nieuw boek noemt killer van Bende van Nijvel bij naam

Een nieuw boek over de Bende van Nijvel wijst een vroegere makelaar en dancinguitbater aan als de gevreesde “killer” van de nooit gepakte bende. De man overleed in 2010 in de gevangenis, waar hij een straf uitzat voor de moord op een asielzoeker in 2001. Hij zou nauwe banden hebben gehad met familieclans in het Belgische woonwagenmilieu.

bende-van-nijvel-boekHet mysterie rond de Bende van Nijvel heeft altijd mijn belangstelling gehad. Het gezelschap maakte tussen 1982 en 1985 niet minder dan 28 doden bij een reeks inbraken en overvallen, die vaak maar een relatief kleine buit opleverden. De meeste misdrijven werden gepleegd in de randgemeenten van Brussel. Vooral de bloedige aanslagen op Delhaize-supermarkten in de herfst van 1985 veroorzaakten een schokgolf door België.

Door de jaren heen zijn er wel mensen verdacht van deelname aan de bende, maar er is nooit iemand veroordeeld. Dit leidde tot een hele stroom vaak uiterst bizarre theorieën. Menigeen gelooft dat de bende niet uit gewone groep misdadigers bestond, maar uit getrainde terroristen die België wilden destabiliseren.

Samenzwering?

De meeste boeken over de Bende van Nijvel kiezen een samenzwering van extreem-rechtse elementen als insteek. De laatse jaren produceerde de vroegere tv-journalist Guy Bouten drie dikke turven waarin hij de bende als een project van de CIA omschreef met koppelingen naar wapenhandelaars, de Mossad en zowat alle andere clubs die het goed doen als boosdoener onder aanhangers van samenzweringstheorieën. Dat de bende nooit werd opgerold, kwam in die visie allicht vanwege “bescherming van hogerhand”.

Maar wacht eens even. Als de bende wist dat de politie ze toch nooit zou pakken, zou ze niet bij elke overval eerst de telefoonlijnen vernielen (dit was de tijd van voor de gsm). Als de bende uit opgeleide huurmoordenaars bestond, had ze wel andere wapens gebruikt dan lompe jachtgeweren en hakbijlen. Als de CIA en de Mossad een verkapte staatsgreep wilden plegen, hadden ze wel een hoge politicus vermoord en niet de kassajuffrouw van de lokale super. En als Boutens theorie deugde, zou hij wel een paar bewijzen ervoor leveren. Maar die vind ik niet in zijn boeken. En niet alleen in zijn boeken.

Boek over moord op Olof Palme

Boek over moord op Olof PalmeMijn nieuwe boek gaat over de moord op Olof Palme. De Zweedse premier werd bijna dertig jaar geleden doodgeschoten terwijl hij na een avondje uit naar huis wandelde. Dat gebeurde midden op straat in Stockholm. De moord, die ook internationaal veel beroering wekte, is nooit opgelost.

Hoewel ik pas vorig jaar met het echte schrijfwerk begon, is het boek het resultaat van ruim vijf jaar research. Ik heb tientallen getuigenverklaringen uitgeplozen, tal van oude krantenberichten en andere publicaties over de moord gelezen, en mensen gesproken die me van interessante informatie konden voorzien.

Veel gegevens zijn nooit eerder in Nederland gepubliceerd. Het rechercheteam van de Zweedse politie, dat de moord nog altijd onderzoekt, was zo vriendelijk beeldmateriaal ter beschikking te stellen.